Solipsyzm u dzieci
ramach psychologii rozwoju człowieka uznaje się, że dzieci w okresie niemowlęcym (a czasami nawet aż do okresu późnego dzieciństwa) pozostają solipsystami. Postrzegają one wówczas świat materialny jako całość spójną z ich własną osobą.
Dopiero z chwilą uświadomienia sobie (internalizacji) tego, że:
- inni ludzie również doświadczają zjawisk, oraz że
- prawdopodobnie odbywa się to w sposób analogiczny do ich własnej, dziecięcej percepcji,
dzieci odrzucają solipsyzm. Zdarzenie to jest warunkiem wstępnym procesu ich dalszej socjalizacji.
Więcej:
Owen Flanagan – The science of the mind
Metafizyka wieku niemowlęcego (ang.)
Solipsism and the Problem
of Other Minds
